شبکه یک - 29 خرداد 1405

انرژی هسته ای هم حق مسلم ماست (ضرورت امداد رسانی "عقل عملی" به "عقل نظری")

سالگشت ترور و شهادت دانشمندان هسته ای و اساتید دانشگاه در جنگ 12 روزه - حسینیه هنر - تهران - 1405

بسم‌الله الرحمن الرحیم

من صحبت‌های این شهید عزیز و شهدای مظلوم را که می‌شنیدم، یاد شبیه همین مسائل در دهه ۷۰، شش سال پیش، بعد از جنگ و بعد از امام افتادم؛ که یک عده‌ای در انکار فداکاری‌ها و عبور از گذشته مسابقه گذاشته بودند. یک عده‌ای می‌گفتند افراطی‌گری بوده است. من نمی‌دانم کدام افراط؟ دشمن حمله می‌کرد، یک عده‌ای می‌جنگیدند، یک عده‌ای مفت می‌خوردند و سپس آن‌ها به این‌ها متلک می‌گفتند. قاعدین به مجاهدین توهین می‌کردند. قاعدین طلبکار می‌شدند و مجاهدین بدهکار می‌شدند. حالا این شهید عباسی به عنوان یک نمونه است، وگرنه دیگرانی هم بودند و هستند که بعضی با آن‌ها با هم شهید شدند، بعضی قبل‌تر و بعضی بعدتر شهید شدند. این فضا هنوز وجود دارد. نمی‌دانم شاید هم یک سند محضری مظلومیت به نام این تیپ مجاهدان در عرصه‌های مختلف علمی، سیاسی، نظامی، امنیتی یا هر چیز دیگری خورده است که این‌ها از اول تا آخر باید فداکاری بکنند، بدهکار هم باشند، ضررها، صدمات، خطرات و آسیب‌ها را بپذیرند، همه چیز خود را در آن راه فدا بکنند، کسانی دیگر نان آن را بخورند و سر سفره آن بنشینند و بعد آن‌ها باز این‌ها را مسخره بکنند. در همان دهه ۶۰ هم در انقلاب، مبارزات، جنگ و این‌ها همین‌طور بود. درگیری با گروه‌ها و گروهک‌ها وجود داشت. یعنی ما یک تیپی داشتیم که با تمام ظرفیت و بدون ادعا، فداکارانه و گمنام، مانند سرباز گمنام، در جاهای مختلف، این‌ها فداکاری می‌کردند.

یک عده‌ای که محافظه‌کار، محتاط و به فکر منافع باند‌شان یا خودشان بودند، این‌ها کنار می‌نشستند و قیافه‌های آن را این‌ها می‌گرفتند. یعنی هزینه‌های آن را یک عده دیگر می‌دادند و قیافه‌ها را این‌ها می‌گرفتند. آن‌ها چوب انقلاب و نظام را با آگاهی و با انتخاب خود می‌خوردند و این‌ها نان آن را می‌خوردند و می‌خوردند. یعنی یک تیپ‌هایی هم هنوز بین آقایان هستند و نسل دوم آن‌ها را هم به همین سبک آموزش داده‌اند. هر جا یک خطری جامعه، انقلاب و نظام را تهدید می‌کند، آن‌ها گمنام و با دست خالی به صف اول می‌آیند، بدون این که حتی از طرف خود نظام حمایت بشوند. امکانات بیت‌المال، منافع آن، پرستیژ آن و منزلت آن دست آن‌ها است. غالباً این‌طور بوده است بعد آن‌ها به این‌ها رانت‌خوار می‌گویند!

من بعضی از سران اپوزیسیون داخلی دهه ۶۰ و ۷۰ را که اکنون بعضی از آن‌ها اپوزیسیون خارج کشور در آمریکا و این‌ها شده‌اند می‌شناسم و شما هم آن‌ها را می‌شناسید. این‌ها خانه، زمین و همه چیز را از جمهوری اسلامی به عنوان جایزه، به عنوان تشویق به خدمات و به عنوان مفت‌خوری گرفتند. آن وقت آن‌ها مبارزه شدید با مبانی انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی و بعد از آن هم مبارزه سیاسی کردند و همیشه هم به طرف غرب و آمریکا غش کردند. بعد آن‌ها پز روشنفکری و اپوزیسیون‌بازی درمی‌آورند و همیشه هم طلبکار هستند. این بچه‌ها که تقریباً هیچ ‌چیزی نگرفتند و بلکه از جیب خودشان چه داشتند را دادند، آبروی خود را دادند، جان آن‌ها در خطر بود و دادند. همین شهید عباسی و همین شهید تهرانچی که یک سال و یکی دو سال پیش بود، می‌گفتند بالاخره ما را می‌زنند. او می‌گفت ما و خانواده ما هر روز آماده و منتظر شهادت هستیم. ولی همین که الآن شهید عباسی گفت، ما منتظر تشکر و تشویق کسی نیستیم، ولی بالاخره خوب است که یک عده‌ای شعور هم داشته باشند. دقیقاً مفت‌خورها مدعی می‌شوند. به آن‌هایی که در خطر بودند و هستند، می‌گویند شما نان‌خور نظام و حکومتی هستید. شما حکومتی هستید. آن وقت اکثریت این بچه‌ها مشکلات زندگی داشتند، یعنی خیلی‌ها اجاره خانه خود را نداشتند. بچه‌هایی که استاد دانشگاه بودند، یعنی شرایط هیئت علمی را داشتند، به خاطر این عقاید این‌ها را سانسور و حذف می‌کردند و نظام رسمی غالباً حمایت نمی‌کرد، چون اصلاً دست خود همین‌ها بوده و هست. اصلاً یاد شما باشد، حالا من نیستم، بعداً مثلاً ۱۰۰ یا ۲۰۰ سال دیگر، اگر رژیم بعدی هم ۲۰۰ سال دیگر باشد، باز این‌ها در همان نظام هم هستند. من به بعضی از این همکاران و دوستان خود در شورای انقلاب فرهنگی گفتم شما بعضی‌هایتان ۲۵ سال است این‌جا هستید و ۲۵۰ سال دیگر هم همین‌جا هستید. حرف‌های کلی، خنک، مبهم، خنثی، بی‌معنی، بی‌فایده، بدون پیگیری، کلیات ابوالبقا می‌زنند. چیزهایی می‌گویند که همیشه محترم باشند! یک تیپ‌هایی به خاطر منافع خود، منافع مادی یا حداقل آبرو و حیثیت و این‌ها این‌جوری هستند. من موارد مکرر را از جناح‌ها و تیپ‌های مختلف دیده‌ام؛ هم متدین آن و هم سکولار آن. این یک خصلت است. آن‌ها هیچ وقت حرف خطرناک نمی‌زنند. موضع تیز نمی‌گیرند و همیشه لبه آن گرد است که بعد اگر کسی از او بپرسد شما چه گفتید؟ می‌گوید من همان را که شما می‌گویید گفتم. به نفر بعدی هم همین را می‌گوید. یعنی من مواردی را دیده‌ام که طرف به وضوح می‌داند این رأی غلط است ولی آن رأی را می‌دهد. آن‌ها خیلی هم باادعا و مدعی هستند و گاهی سوابق خوب هم دارند. بعد به او می‌گویی چرا این‌جوری است؟ می‌گوید یک مسائلی است که شما متوجه نیستید. گفتم نمی‌دانم، یک مسائلی است که فقط تو متوجه آن هستی. او حق را می‌داند ولی مسامحه می‌کند. او یک چیزی را می‌داند باطل و خطا است، خفه می‌شود و آن را نمی‌گوید. این امثال عباسی و این‌ها را که شما می‌بینید، قبل از این که او را ترور بکنند، او را ترور کرده بودند و او را حذف کرده بودند.

بعد می‌دانید یک کسی و کسانی که یک عمر برای این انقلاب و به این کشور زحمت بکشند و جز فحش، تهمت و اذیت نبینند، چقدر قدرت ایمانی و معنویت می‌خواهد که باز هم مسیر را ادامه بدهند؟ فقط یک معنویت بالا می‌تواند چنین قدرتی به آدم بدهد. وگرنه وسط‌هایش می‌گوید گور بابای همه شما، من هم دنبال زندگی و منافع خود می‌روم و من هم مثل بقیه دیگر هیچ چیزی نمی‌گویم. این اخلاص و ایثار اوست.

من یادم است می‌دانید این شهید آوینی را در دهه ۷۰ یک دوره‌ای نه در صدا و سیما او را راه می‌دادند و نه در وزارت ارشاد او را راه می‌دادند و نه هیچ‌جای دیگر. آن وقت ضد انقلاب‌ها این‌جا و همه جا بودند! و امثال آوینی هیچ جا نبودند. بعد بعضی روزنامه‌های این‌طرفی شروع می‌کردند و باز او را متهم می‌کردند. بعد قدر او را خود این آقای شهید فهمید؛ به نظرم اولین باری بود که ایشان به تشییع جنازه کسی رفت که مردم نمی‌شناختند او کیست. یک وقتی مرحوم پدر ما از قبل از انقلاب در مبارزات و در خدمت آقایان بود. او بعد از انقلاب پیش ایشان رفته بود و گفت: شما که آن همه مسائل را می‌دانی و می‌دانستی و خودت پیشگام بودی، شما که همه چیز را می‌دانی، می‌توانی، الآن که حکومت دست ماست الآن چرا این موارد را اصلاح نمی‌کنید؟ - چهار- پنج مورد مثال زده بود- ایشان جواب داده بود که شما فکر می‌کنید قدرت به طور واقعی همه جا کاملاً منتقل شده است؟ ما به مواردی می‌رسیم که تعداد انقلابیون از همان تعدادی که در مبارزات بودیم بیشتر نیست. این خیلی حرف عجیبی بود. او گفت شما فکر کرده‌اید سیاهی لشکر زیاد شده است. وگرنه جای‌جای آن، هم در تشخیص که کلاه سرتان نرود و هم در مقاومت، ایستادگی و فداکاری، این‌جوری نیست که عده زیادی در صحنه باشند. خیلی از این‌هایی را که می‌بینید جزء مشاهیر هستند، تا منافع آن‌ها تأمین است، با انقلاب هستند. اگر نباشد، سر دو راهی خیلی از آن‌ها راه خود را جدا می‌کنند.

یک وقتی حالا که نه، بعدها یک کسانی باید بیایند، این رهبر مظلوم -آدم قوی‌ای بود، اما مظلوم بود- این را بگویند که چه کسانی در رده‌های دوم، سوم و چهارم مثلاً در حکومت بودند، ولی عملاً به جای این که همراهی بکنند، چه ضربات غیر علنی و گاه علنی می‌زدند و حتی توهین می‌زدند. و ایشان نه به کسی می‌گفت، نه عکس‌العمل نشان می‌داد و نه حتی کینه طرف را به دل می‌گرفت. او نگاه می‌کرد که وظیفه او چیست.

بنابراین فکر را نکنید که هر کس که در سیستم است، این‌ها واقعاً به سیستم معتقد هستند. یک بخشی از آن‌ها نیستند. و یک بخشی از آن‌ها هم که هستند، موافق هستند در سیستم باشند؛ با رفت و برگشت‌ها و جابه‌جایی‌ها، ولی حاضر به فداکاری برای حفظ انقلاب نیستند، چه برسد برای ارتقا، اصلاح و تکامل آن که شخص هزینه بدهد؛ از آبرویت، از وقتت و از جانت. یک تیپ بچه‌هایی بودند که از این کارت‌های ساعت که حقوق می‌گیرند، از این کارت‌ها نمی‌زدند. بعد ما در دهه ۶۰ بچه‌هایی داشتیم که هم در جبهه بودند و هم یک مسئولیتی داشتند. من یادم است آن موقع حقوق‌ها، قیمت‌ها این‌جوری نبود و ارزش پول فلان بود. مثلاً حقوق او ماهی ۲۰۰۰ تومان بود. مثلاً این که من می‌گویم ایشان شهید شده است و یک مدتی هم فرماندار بود. بعد او می‌گفت من حقوق فرمانداری را که اصلا نمی‌گیرم. بعد حقوقی که برای سپاه بود، می‌گفت فلانی! هر وقت می‌خواهم بروم حقوقم را بگیرم، فکر می‌کنم دارم می‌روم اختلاس بکنم. یعنی حقوقی که حق اوست بگیرد، حداقل حقوق، می‌گفت خجالت می‌کشم که مگر من باید برای این کارها حقوق بگیرم؟ بعد می‌بینم اجاره خانه من، بچه‌های من و خانم من باید غذا... هیچ‌چیزی نبرم؟ آن‌ها از باب «أَکْلِ مَیْتَةٍ» و با شرمندگی حقوق می‌گرفتند. آن وقت باز آن تیپ‌ها به این‌ها فحش می‌دهند و آن‌ها را مسخره می‌کنند. آن‌ها به این‌ها می‌گویند این‌ها حکومتی هستند. چون این‌ها از اصل نهضت و انقلاب دفاع می‌کنند، او به این می‌گوید حکومتی. او می‌خورد، بعد متلک می‌گوید، فحش می‌دهد، مسخره می‌کند، ادای روشنفکری درمی‌آورد، اپوزیسیون‌بازی درمی‌آورد و همیشه طلبکار و کلاهبردار هستند.

بعد یک عده از آن تیپ‌ها در این سی- چهل سال در مدیریت‌ها بودند. مثلاً اقتصاد کشور اصلاً دست همین تیپ‌ها بوده است. اغلب این‌طور بوده است. این نامه‌ای که صد و خرده‌ای نفر در جنگ ۱۲ روزه دادند، این‌ها چه کسانی بودند؟ بیست، سی نفر از آن‌ها کسانی بودند که در بیست- سی سال گذشته کل اقتصاد کشور دست همین‌ها بوده است. مذاکرات سیاست خارجی هم دست این‌ها بوده است. یکی رئیس بانک مرکزی بوده است، یکی رئیس سازمان برنامه و بودجه بوده است، آن یکی وزیر اقتصاد بوده است، آن یکی معاون رئیس‌جمهور بوده است، آن یکی معاون بوده، همه این‌ها وسط جنگ نامه نوشتند که آقا بروید درست مذاکره بکنید. مذاکره درست هم همان مذاکره‌ای است که در برجام شده است. شهید عباسی می‌گفت اصلاً من گاهی شب‌ها خواب من نمی‌برد که چه‌جوری آن همه پیشرفت‌ها را به دست آوردیم و این‌ها را در سینی گذاشتند و دادند و بعد تحریم‌ها هم بیشتر شد. یعنی هر چه گفتند عمل کردیم، تحریم، فشارها و قطعنامه‌ها بیشتر شد. اصلاً زمان همین بده‌ برود‌‌ها بود که ایشان می‌گفت ما را از آژانس به شورای امنیت بردند.

و بعد این خود را به نادانی و بلکه به خریت زدن که انگار مثلاً شورای امنیت سازمان ملل مسئول امنیت جهان هستند و یک عده‌ای هستند، بعد سازمان انرژی اتمی و این‌هایی که قطعنامه می‌نویسند یک عده دیگری هستند، آن‌هایی که با آن‌ها مذاکره می‌کنند آن‌ها یک عده دیگری هستند و آن‌هایی که ما را تحریم می‌کنند یک عده دیگری هستند! همه این‌ها سه- چهارتا کشور هستند و همین‌ها همان‌ها هستند. شورای امنیت همین آمریکا، انگلیسی، فرانسه، همین‌ها هستند. قطعنامه‌ها را این‌ها می‌دهند، آژانس باز همین دو- سه‌تا هستند. تحریم‌ها را هم همین‌ها می‌کنند، مذاکرات را هم ما با همین‌ها می‌کنیم، امتیازها را هم می‌دهیم، بعد همین‌ها می‌آیند سلیمانی را ترور می‌کنند و ترورهایی که بعد از آن شروع شد. چون جواب نگرفتند و ما در قضیه ترور بازدارندگی نداشتیم. زدند تا خود آقا را زدند و جلو آمدند. حالا ما باید بنشینیم که در لیست بعدی چه کسانی را می‌خواهند بزنند! هر جا بازدارنده عمل کردید آن‌ها عقب رفتند. به شهرها موشک زدند، ما به اسرائیل موشک زدیم و خودشان هر دو بار گفتند آقا بس است. عسلویه و پالایشگاه‌های نفت را زدند، این‌ها هم زدند بعد خودشان گفتند بس است! این‌جاها نگذاشتیم بزن و دررو بشود، اما در ترور تا الان بزن و دررو کرده‌اند. ۱۰- ۲۰ نفر از دانشمندان ما را زدند. دانشگاه‌های ما، وزارت علوم، نظام، شما باید یک تجلیل اساسی از این‌ها می‌کردید و کل دانشگاه‌های کشور را از تندیس این‌ها پر می‌کردید. نه آقا! فراموش کنید که تشدید نشود.

خب همین برادران هسته‌ای که ترور شدند، بعضی از آن‌ها به لحاظ علمی در دنیا کم‌نظیر بودند. آن وقت آدم‌هایی که یک‌دهم و یک‌صدم سواد این‌ها را ندارند، به عنوان روشنفکر و دانشمند شناخته می‌شوند. این‌ها را ۱۰۰ بار به بهترین و مشهورترین دانشگاه‌های دنیا دعوت کردند نرفتند. این‌ها دانشمند نیستند و آن‌هایی که شاگرد این‌ها نیستند، ولی چون آن طرف غش می‌کنند، آن‌ها دانشمند هستند؟ این چون متدین است بی‌سواد است و آن چون سکولار، غرب‌گرای بی‌تعهد و حتی بی‌شرف است، چون بی‌شرف است دانشمند است؟ این که با شرف است، این‌ها دانشمند نیستند؟

این شهید عباسی می‌گفت همین‌ها را اگر بنشانی و به آن‌ها بگویی الان شما یک گزارش بدهید که در هسته‌ای چه چیزی بوده است؟ به لحاظ نه فقط خیلی تخصصی و فنی، بلکه چه چیزی بود، چرا بود، چه شد و چرا شد؟ گفت اصلاً نمی‌فهمند چیست. آن‌ها هیچ اشرافی به مسئله هسته‌ای ندارند، اصلاً. همان‌طور مشهورات و حرف‌های مفت که آن را به گفتمان و ادبیات سیاسی تبدیل می‌کنند. او می‌گفت علت همه این تحریم‌ها، فشارها و قطعنامه‌ها اصلاً روش کارهای این‌ها بود. او گفت قبل از این که این‌ها بیایند، اصلاً از زمان دهه ۷۰، بلکه شاید حتی اواخر جنگ مسئله هسته‌ای ما مطرح شد. اصلاً این پرونده‌ها از قبل از این قضایا بود. و بعداً تا وقتی که محکم می‌ایستادیم و باج نمی‌دادیم، شهید عباسی می‌گفت هم امتیاز گرفتیم، هم امتیاز ندادیم و هم تن به ذلت ندادیم. او می‌گفت همین آمریکایی‌ها دنبال ما پوز‌پوز می‌کردند که با ما عکس بگیرند، با اعضای هیئت ایرانی عکس بگیرند و ما به آن‌ها محل نمی‌گذاشتیم. ما غنی‌سازی ۲۰ درصد هم کردیم و همین‌طور آن را گسترش دادیم و هی زیاد و زیاد کردیم. اصلاً آن موقع ما تحریم نمی‌شدیم و موضوع در آژانس بود.

بعد از سال ۸۲ بود، در آن حدود، همین زمان خاتمی که همین روحانی و همین‌ها مسئول هسته‌ای بودند و مذاکره می‌کردند، گفت از وقتی که این‌ها آمدند و هر چه آن‌ها گفتند، این‌ها گفتند چشم، بله، آن‌جا این موضوع به شورای امنیت رفت. و هی این‌ها امتیاز دادند. اصلاً ایشان می‌گفت هر چه آن‌ها خواستند این‌ها دادند، اصلاً همه چیز را از بین بردند و کلاً تعطیل کردند. و آن‌ها به جای این که تشکر بکنند و امتیاز بدهند، تحریم‌ها و تهدیدها را شروع کردند.

خب ما یک زمانی نه مذاکره می‌کردیم و نه جنگ می‌شد. از یک زمانی هم مذاکره کردیم، هم جنگ شد و هم ترور شد! حالا من نمی‌خواهم بگویم مذاکره کلاً بد است یا جنگ ضرورت نداشته، نه یک جاهایی باید بجنگیم. ببین آقا یک جاهایی اسلحه جواب نمی‌دهد، باید حرف بزنی، بحث کنی، به سؤالات پاسخ بدهی. اما در جاهایی هم هست که غیر از اسلحه هیچ چیزی جواب نمی‌دهد یعنی اگر همین موشک‌ها نبود، من الآن به شما می‌گفتم چه خبر بود. شما را رها نمی‌کردند، این‌جا را از غزه بدتر می‌کردند. هنوز هم دست برنداشته‌اند. این‌ها شما را رها نمی‌کنند تا زمانی که بترسند.

قرآن می‌فرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّکُمْ» یعنی چه؟ یعنی آن‌ها را بترسانید. این‌ها تا نترسند، این تحریم و ترور و این‌ها همه ادامه دارد. این‌جا چون ترسیده‌اند، الآن که تنگه هرمز و منابع نفتی آن‌ها که اقتصاد سرمایه‌داری دنیا روی این‌ها است، ترسیده‌اند که این‌جا کلاً به زباله‌دان تبدیل شود و اقتصاد سقوط کند، چون ترسیده‌اند کوتاه آمده‌اند. آن‌ها ترسیده‌اند. جالب این است که درباره «عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّکُمْ» هم قرآن می‌فرماید که دشمن خدا و دشمن شما یکی است. می‌خواهد بگوید که اولاً دشمن خدا همان دشمن شما است و دشمن شما همان دشمن خدا است. چون بعضی‌ها نگویند آقا! این جنگ برای خدا است یا برای ما است؟ این جنگ، جنگ ما نیست، این جنگ، جنگ شما است! قرآن می‌فرماید جنگ ما و جنگ شما یکی است. خدا که منافع ندارد؛ خط قرمزهای خداوند، حقوق و عزت و منافع شماست. اگر کسانی دشمن خدا هستند، نمی‌توانند دوست شما باشند و اگر کسانی دشمن شما هستند و دشمن بشر هستند، نمی‌توانند دوست خدا باشند. این تعبیر بسیار عجیبی در قرآن است. فرمودند این‌ها را بترسانید و نگویید این‌ها دشمن ما نیستند و دشمن خدا و دشمن دین هستند، یا این‌ها دشمن مردم هستند و به دنیا کار دارند و دشمن دین نیستند. چرا، آن‌ها دشمن دین هم هستند. قرآن فرمود آن‌ها را بترسانید. هیچ قراردادی جلوی تجاوزهای این‌ها را و جنایت‌های بعدی آن‌ها را نمی‌گیرد. مثلاً ما الآن به ترامپ و این‌ها می‌گوییم قول بدهد. قول بدهد دیگر این کارهای تروریستی را که چند بار تا حالا انجام داده است، قول بدهد که دیگر انجام نمی‌دهد. من اصلاً نمی‌گویم ضمانت بگیرند یا نگیرند، این‌ها همه روی کاغذ است و باد هوا است. تنها چیزی که بازدارنده است قدرت و جرأت است. چون بعضی‌ها قدرت دارند اما جرأت ندارند، بعضی‌ها هم جرأت دارند اما قدرت ندارند. ما الآن هم قدرت آن را داشتیم و هم جرأت آن را داشتیم. نباید بگذاریم این معجون معجزه‌آسا را از ملت ایران بگیرند.

شما می‌دانید در دو قرن گذشته که مسلمان‌ها دائم کتک خورده‌اند و مخصوصاً در ۱۰۰ سال اخیر و در جنگ اول و دوم بین‌الملل که کل جهان اسلام سقوط کرد و کل کشورهای مسلمانی توسط ارتش انگلیسی و فرانسوی و روسیه تزاری و بعد هم آمریکا اشغال شدند و بخش‌هایی هم دست چند کشور دیگر بود، کلاً هیچ کشور مسلمانی که اشغال نشده باشد دیگر باقی نماند. ۳۰ تا ۴۰ کشور مثل ما اشغال انگلیسی‌ها شدیم، ۱۰ تا ۲۰ کشور اشغال فرانسوی‌ها شدند. در این وسط هر انقلابی که خواست شروع بشود سرکوب شد. هیچ جنگی هم پیش نیامد که مسلمان‌ها پیروز بشوند. اولین کشوری که در دو قرن گذشته در برابر اشغال‌گرانی که حمله کردند و جهان اسلام را تکه‌تکه کردند و هر جا یک نوکر برای خودشان گذاشتند (این‌جا پهلوی را گذاشتند، آن‌جا آل‌سعود را گذاشتند و آن‌جا دیگران را)، اولین بار است که یک ملت مسلمان و یک کشور اولاً از چنگ این‌ها آزاد می‌شود که آن کشور، ایران است. ایران اولین کشوری است که آزاد شد و اولین نمونه‌ای است که این‌ها با تمام قوا وارد جنگ شدند و شکست خوردند. تا حالا هیچ وقت پیروز نشده بودیم. نه ایران، بلکه کل کشورهای مسلمان ۲۰۰ سال فقط لت‌وپار می‌شوند. اشغال شدند و نوکرهای خود را همه‌جا گذاشتند. دیکتاتوری‌های سکولارِ نوکرِ اجنبی که عامل سرکوب ملت و دین‌ستیزی بودند. این اقتصاد سرمایه‌داری غرب با غارت کشورهای مسلمان تبدیل به این امپراتوری اقتصادی شد.

الآن شما همین نفت این منطقه را نگاه کنید؛ اصلاً من دلم می‌خواهد یک جنگی بشود که هم آن‌ها نفت‌های ما را کلاً بزنند و هم ما کل نفت‌های آن‌ها را بزنیم. اصلاً این به نفع مسلمان‌ها است چون نفت‌های آن‌ها است که کل اقتصاد آمریکا و اروپا را تا الآن نگه داشته است. اصلاً این منابع نفتی خلیج فارس اگر آن‌طرف از بین برود، اقتصاد آمریکا و اروپا هنوز سه ماه نشده سقوط می‌کند. نفت ما را هم بزنند تا ما از مفت‌خوری و اقتصاد نفتی بیرون بیاییم. ما الآن پول مفت نفت داریم و اصلاً معلوم نمی‌شود چه کسی تنبل است، چه کسی زرنگ است، چه کسی کارآمد است، چه کسی بی‌عرضه است، کدام برنامه درست است و کدام برنامه غلط است؟ مثل بچه سرمایه‌داری که ۱۰ تا معامله درست و غلط می‌کند ولی چون پول او کم نمی‌آید، ادامه می‌دهد. اما اگر بچه سرمایه‌دار نباشی و پول مفت نفت نباشد، آن‌گاه مجبوری بنشینی و فکر کنی، اقتصاد خود را علمی و درست و عادلانه کنی، نهادهای حکومتی را اصلاح کنی و بوروکراسی خود را اصلاح کنی. ۱۰۰ تا مانع وجود دارد؛ روی کاغذ مانعی ندارد اما در بیرون پر از مانع است.

دوستان من می‌خواهم این را خدمت شما عرض کنم که مشکل اصلی ما، با این که پیروزی‌های بزرگی داشتیم، در آن‌جایی که پیروزی نداشتیم مشکل اصلی ما اتفاقاً عقل نظری نیست، بلکه عقل عملی است. عقل نظری یعنی چه باید کرد و چه نباید کرد، عقل عملی یعنی چگونه باید کرد؟ الآن همه روی کاغذ ۱۰۰ تا طرح می‌نویسند برای اقتصاد کشور، برای دانشگاه و برای بقیه بخش‌ها که همه آن‌ها هم خوب است. همه‌شان هم از همه جناح‌ها آمدند و سر کار رفتند، اما وقتی رفتند تقریباً وضعیت نهادها و ساختارها همان بود که قبلاً بوده است و فقط آدم‌های آن عوض می‌شوند. این روزها در یک جلسه‌ای گفتند اقتصاد این‌جوری شده است، کار را بدهید دست یک‌عده که علمی برخورد می‌کنند و در دانشگاه‌های علمی و معتبر دنیا درس خوانده‌اند تا آن‌ها بیایند اقتصاد کشور را دست بگیرند. من گفتم آقا! از اول انقلاب، از دولت بازرگان تا همین الآن، در جناح‌های مختلف، ما همیشه بین نصف تا دو سوم وزرای ما (هم انقلابی و هم غیرانقلابی) تحصیل‌کرده‌های دانشگاه‌های آمریکا و اروپا بودند و بعضی از آن‌ها شاگرد اول‌های آن دانشگاه‌ها بودند. اصلاً همیشه وزرای ما و هیأت‌های دولت ما در همه دوره‌ها، بخش عمده‌ای از وزرای ما تحصیل‌کرده‌های آمریکا و اروپا هستند، از جمله وزرای اقتصادی ما.

مسأله این نیست که... مثلاً در تئوری و در نظام بانکداری، شما دوتا آدم رده یک که هر دو آن‌ها هم پروفسور هستند را بیاوری، آن‌ها راجع به سیر تا پیاز طبیعتاً اختلاف نظر دارند؛ راجع به یارانه، راجع به نظام بانکی، نظام مالیاتی و این‌گونه مسائل. در نظام علمی و دانشگاهی ما هم هنوز می‌گویند وقتی می‌خواهند آمار بدهند که کشور پیشرفت علمی داشته و تولید علم داشتیم، می‌گویند مقاله ISI. من نمی‌گویم مقاله ISI ندهند یا بدهند، من می‌گویم اول عقلانی ترازو بکنید تا ببینید چه چیزی می‌دهید و این برای چیست؟ خود دانشگاه‌های فرانسه، انگلیس و آمریکا خیلی از آن‌ها اصلاً در ISI نیستند و مقاله نمی‌دهند. این ISI یک شرکت خصوصی است. چون کشورهای آسیایی و آفریقایی عقب‌مانده هستند و عقده عقب‌ماندگی دارند، دوست دارند یک جایی آن‌جا بگویند شما باسوادی، شما دانشمندی و شما پیشرفت کرده‌اید!

بعد برای چه مقاله می‌دهد؟ مقاله‌هایی را که او می‌خواهد می‌دهد و داری مشکل او را حل می‌کنی. به او هم مقاله بدهد، ولی هدف را آن نگذارد. کل اساتید را مجبور می‌کنی که بنشینند و به او مقاله بدهند. شما ببینید آن بخش‌هایی که دانشگاه‌های ما واقعاً به کار مفید علمی شروع کردند برای ایران عزت و قدرت و امنیت و پیشرفت آوردند. یکی همین شهدای هسته‌ای بودند. این‌ها دانشمندانی بودند که مقالات و پژوهش‌های علمی خود را به‌جای این که صرفِ جایزه گرفتن و پول گرفتن از این‌طرف و آن‌طرف و پذیرفته شدن در فلان کشور بکنند (که همه آن‌ها می‌توانستند بهترین‌جا بروند)، به این‌جا آوردند و مشکلات مردم را حل کردند. این‌ها در تحریم مطلق مشکلات صنایع هسته‌ای ایران را حل کردند. این بچه‌هایی که در صنایع دفاعی و نظامی بودند، امنیت را برای این کشور آوردند. ما همیشه از آن‌طرف باید مهندسی معکوس می‌کردیم.

رئیس‌جمهور آمریکا خودش رسماً آمد گفت که من دستور دادم بروید این پهپادهای ایرانی را مهندسی معکوس بکنید تا ببینید این‌ها چگونه این‌ها را به این خوبی و ارزانی و با این دقت دقیق می‌سازند. دستور داده است که الآن کلاً کارهای گران را رها کنند و بروند همین پهپادهای ایرانی را بسازند. جاهایی که دانشگاه‌های ما و اساتید ما ناظر به مشکلات کشور، امنیت آن، اقتصاد آن، محیط زیست آن، آب و هوای آن، کشاورزی و دامداری آن تولید علم کردند، هر جا عمل کردیم کشور جلو رفت. هر جا همین‌طور نشستیم فرت و فرت مقاله دادی یا دنبال جایزه و بورسیه و امکانات و اضافه حقوق و رتبه بودی، این‌ها دنبال این چیزها نبودند. من نمی‌گویم هر کس دنبال این چیزها است کار بدی است، نه، ولی خیلی غریزی است. خیلی کار غریزی است. البته غریزه هم طبیعی است، اما غریزی است. این‌ها فوق غریزی بودند و غریزی عمل نکردند، بلکه عقیدتی عمل کردند.

من نمونه‌های متعدد دارم و نمی‌خواهم اسم ببرم؛ آدم‌های خشن و دیکتاتور که واقعاً مخالفان خودشان را به هیچ وجه تحمل نمی‌کنند، بدنام می‌کنند، بی‌آبرو می‌کنند و حذف می‌کنند. بعد آن‌ها به این‌ها می‌گویند شما دیکتاتور هستید! در حالی که ظاهراً این است که این‌ها مثلاً نیروهای نظام هستند، بعد این می‌گوید بیا بنشینیم بحث آزاد و مناظره کنیم، اما نمی‌آیند. حرف می‌زند و می‌گوید من این انتقادها و اشکالات را به شما دارم، به‌جای این که جواب بدهند فحش می‌دهند، تهمت می‌زنند و توهین می‌کنند. قدرت تبلیغاتی هم دارند و در کلاه‌برداری و عوام‌فریبی تخصص دارند. دقیقاً سیاه را سفید، سفید را سیاه و جای شهید و جلاد را خیلی خوب عوض می‌کنند؛ یعنی دیکتاتور، روشنفکر آزادی‌خواه می‌شود و به آن منتقد منصف دیکتاتور می‌گویند. این برخوردهای خشن، این‌ها دموکرات می‌شوند، و آن کس که خیلی ملایم دارد با تواضع حرف می‌زند، به او چماق‌دار و فاشیست می‌گویند. اصلاً نوابغی هستند ها! به نظرم باید یک جایزه بین‌المللی به این‌ها بدهند که چه‌جوری جای حق و باطل را قشنگ عوض می‌کنند و بخشی از افکار عمومی را هم حرف آن‌ها را می‌پذیرند و نمی‌فهمند. الآن هنوز حقانیت و مظلومیت و خدمات امثال شهید عباسی و این شهدای عزیزی که رفتند را خیلی از جامعه اصلاً اطلاع ندارند. همین شهید عباسی در دوران جوانی، ایشان در کوچه‌های خرمشهر در جنگ، کنار شهید محمد جهان‌آرا می‌جنگید. این‌ها آن‌جا باید شهید می‌شدند. همین‌طور مظلومانه آمدند و خود را به لحاظ علمی به خط مقدم رساندند که در تاریخ علم و دانشگاه‌های ایران، ما امثال این اساتیدی را که ۲۰ - ۳۰ نفر آن‌ها را از پارسال تا الآن در جنگ ۱۲ روزه و قبل و بعدش ترور کردند، در تاریخ ایران چنین کسانی را به لحاظ علمی نداشتیم. در تاریخ خیلی از کشورهای دنیا هم ندارند. آن وقت این برخورد علمی است و آن برخورد عوامانه است، او دموکرات است و این‌ها دیکتاتور هستند، او با تربیت است و این‌ها بی‌تربیت هستند، آن‌ها منتقد و روشنفکر هستند و این‌ها حکومتی هستند!

بله آقا این‌ها چوب حکومت را خوردند و نان آن را نخوردند. شهید آوینی همان موقع با حال گریه می‌گفت که من از مظلومیت بچه‌های انقلاب لذت می‌برم، چون باعث می‌شود که ما خالص بشویم و باعث می‌شود ما دیگر به هیچ‌کس امید نبندیم. گفت این‌قدری که در نظام امکانات و پول و جایزه و حتی رشوه می‌دهند به بعضی از این تیپ‌هایی که در عالم سینما، هنر، موسیقی، فضای ادبیات و روشنفکری هستند، گفت هر چه نظام دارد به همین‌ها می‌دهد. اسم آن را هم می‌گذارند که داریم جذب می‌کنیم! نه آقا! آن‌ها شما را جذب کرده‌اند، شما آن‌ها را جذب نکرده‌اید. «تألیف قلوبهم» که می‌گویند حتی به دشمن و به کافر هم می‌توانی محبت بدهی برای این که او را جذب کنی، برای این است که آن دشمن دیگر دشمنی نکند و ضربه نزند، نه این که به او بدهی تا باز حرف‌های خودش را بزند و در آخر داری جبهه دشمن را تقویت می‌کنی. بعد این‌هایی که می‌آیند از این مبانی دفاع کنند، این‌ها را مسخره می‌کنند.

من بعضی از این آدم‌هایی را که الآن خیلی کثیف و بدنام شده‌اند و قبلاً خادم و خوش‌فکر بودند و شما آن‌ها را می‌شناسید نمی‌خواهم اسم ببرم، بعضی از این‌ها را می‌شناسم که چون ضعیف‌النفس و ضعیف‌القلب بودند، می‌گفت نگاه کن، ما این‌قدر زحمت می‌کشیم و برای این نظام فداکاری می‌کنیم، همیشه ما باید شرمنده و بدهکار باشیم، بعد رفته‌اند بین این هنرمندان و سینماگران و روشنفکرانی که دائم دارند مطلب کار می‌کنند علیه دین، علیه انقلاب و علیه امام، این‌ها را به جلسات، سمینارها، امکانات و جایزه دعوت می‌کنند. یعنی ما الآن بدهکار هستیم. بر اساس همین تحلیلش بعداً گفت خب حالا پس ما می‌پریم آن‌طرف جوب! انگار آن‌طرف بهتر است. یعنی چون ایمان و عقیده نیست، اخلاص نیست و تقوا نیست، گفت هر کس فحش می‌دهد بیشتر او را تحویل می‌گیرند. حالا رفته است که فحش بدهد و الآن هم آمریکا و کانادا رفته و دارد فحش می‌دهد. می‌گوید ما علمی صحبت می‌کنیم و شماها غیرعلمی و ایدئولوژیک و سیاسی هستید.

بعد عباسی و طهرانچی می‌گفت یک نفر بین این‌ها نشان بدهید که سواد نصف سواد ما را در عرصه فیزیک داشته باشد! گفت اصلاً این‌ها شاگردهای ما هم نیستند. بعد می‌گویند این‌ها دارند علمی صحبت می‌کنند و این‌هایی که می‌گویند سازش کنید و تسلیم شوید و آیا این‌جا چرنوبیل می‌شود و این‌جا فایده ندارد و اصلاً ارزش اقتصادی ندارد، این‌ها علمی هستند. گفت از آن‌ها سه تا سؤال ابتدایی می‌کنم راجع به مسائل هسته‌ای و انرژی هسته‌ای، اصلاً چیزی سرشان نمی‌شود. این‌ها دارند علمی صحبت می‌کنند ولی ما غیرعلمی هستیم! این‌ها به ما فحش می‌دهند ولی ما فاشیست هستیم! این‌ها دارند در نظام می‌خورند، بعد به ما می‌گویند حکومتی! بعد جالب است که ما از طرف بعضی خودی‌ها هم می‌خوریم! چون آن‌ها می‌زنند، بعد یک‌عده از خودی‌ها هم به ما از پشت سر سنگ می‌زنند و می‌گویند این‌ها افراطی‌های ما هستند. این مصیبت متأسفانه بوده است و هست.

حالا ببینید این‌هایی که پارسال همین روزها ترور شدند، به لحاظ علمی و سوابق:

- عباسی (دکترای مهندسی هسته‌ای دانشگاه امیرکبیر، استاد نمونه کشوری، نماینده مردم در مجلس، اول جنگ هم‌رزم جهان‌آرا در نبرد کوچه به کوچه‌ی خرمشهر، جانباز ترور در دهه 8۰ که در آخر هم ایشان را این‌جوری زدند).

- شهید طهرانی‌چی: (دکترای فیزیک نظری) ایشان همکار ما در شورای عالی انقلاب فرهنگی هم بود. من یکی دو بار به ایشان گفتم که همه را زدند شما را چرا نزدند و چطور شده است؟ ایشان گفت خب می‌زنند دستپاشچه نشو! (دکترای فیزیک نظری، رئیس دانشگاه آزاد، استاد تمام در بالاترین پایه استادی آموزش عالی کشور، صاحب جایزه پژوهش برتر، نشان درجه یک علمی، رئیس دانشگاه شهید بهشتی، استاد ممتاز فیزیک و نانوفیزیک، چهره جهانی در محاسبات کوانتومی، رئیس پژوهشکده لیزر و پلاسما، عضو عالی‌ترین مرکز بین‌المللی فیزیک نظری ICTP، جایزه کتاب برتر نانوفیزیک، شبیه‌سازی، فیزیک محاسباتی).

- استاد شهید دکتر عبدالحمید مینوچهر: که ایشان در پیاده‌روی اربعین دو سال پیش آن‌جا آن‌ها را دیدیم که بسیار گمنام آمده بود، (رئیس دانشکده مهندسی هسته‌ای دانشگاه شهید بهشتی، نظریه‌پرداز در سطح جهانی در شبیه‌سازی فیزیک هسته‌ای، طراح سوخت‌های پیشرفته هسته‌ای، متخصص بهره‌وری و ایمنی نیروگاه‌های هسته‌ای، سردبیر نشریه بین‌المللی الکترونیکی فناوری و انرژی هسته‌ای).

- استاد شهید دکتر احمدرضا ذوالفقاری: (دارای دکترای مهندسی مکانیک از امپریال کالج انگلستان که شاگرد اول آن کالج در انگلستان بوده است، استاد نمونه مهندسی فیزیک هسته‌ای دانشگاه شهید بهشتی، مدیر پروژه‌های ملی و بین‌المللی فیزیک، مدیر مسئول مجله الکترونیکی فناوری هسته‌ای، صاحب چند نظریه و نظریه‌پرداز در بهینه‌سازی اتصال نیروگاه سیکل ترکیبی به واحد آب‌شیرین‌کن به کمک شبکه عصبی مصنوعی و الگوریتم جستجوی گرانشی و ساخت سیستم کنترل چشمه یونی برخورد الکترون برای طیف‌سنج جرمی بود). اگر شما فهمیدید، من هم فهمیدم. (نوآور و نظریه‌پرداز در تحلیل عددی رفتار ترمودینامیکی با روش المان محدود، حل‌کننده معادلات انتشار نوترون با روش بدون شبکه مبتنی بر توابع پایه شعاعی و ندلند در مختصات دکارتی دو بُعدی و پراکندگی اتمسفری و استنتاج با زنجیره مارکوف مونت‌کارلو).

این‌ها افرادی هستند که همه آن‌ها را در یک نصف روز زدند، این‌ها بودند. خیلی از مردم حتی اسم آن‌ها را هم نمی‌دانند که چیست و این‌ها سال‌ها هدف ترور بودند. حالا آن‌ها ترور می‌کنند، باز ما تروریست هستیم و به ما تروریست می‌گویند. اصلاً دنیا بطور کامل و چند وجهی نامنظم و خرتوخر است.

- استاد شهید دکتر سید امیرحسین فقهی: ش(دارای دکترای مهندسی هسته‌ای گرایش انرژی از دانشگاه امیرکبیر، استاد برجسته فیزیک دانشگاه شهید بهشتی، مدیر گروه کاربرد پرتوها، عضو کمیته دائمی تشعشعات فضایی، از نخستین متخصصان در توسعه نیروگاه‌های هسته‌ای برای تولید برق، از پیشگامان مدل‌سازی نیروگاه‌های تولید برق هسته‌ای با کمک هوش مصنوعی، مدیر پژوهش‌های درمان سرطان با فناوری هسته‌ای، تولید رادیوداروها برای بیماری‌های پیشرفته از جمله تشخیص گالیوم ۶۸ و ایزوتوپ درمانی کنترل سرطان، از اعضای اصلی مرکز تحقیقات سرن در اروپا بود).

- استاد شهید دکتر اکبر مطلبی‌زاده: (استاد برجسته فیزیک دانشگاه شهید بهشتی، شاگرد اول و دارنده رتبه اول پژوهش‌های توسعه‌ای منطقه نه فقط در ایران، رتبه اول جشنواره خوارزمی، هنگامی که جوان بود در جشنواره جوان خوارزمی. از پیشروان خودکفایی علمی در انرژی هسته‌ای بود که ایشان هم به همراه همسر او شهید شد).

- استاد شهید دکتر منصور عسگری: (عضو هیئت علمی مرکز علم و فناوری فیزیک و مسئول مرکز فلسفه علوم طبیعی و فلسفه علم، دارای مقالات علمی متعدد برتر در سطح جهان در طراحی راکتورهای هسته‌ای و تحلیل اثرات تابش‌های هسته‌ای بر مواد کامپوزیتی، رزمنده دفاع مقدس در جبهه‌های جنگ که مجروح و جانباز جنگ بود، دانشمند مؤثر در ارتقای جایگاه بین‌المللی ایران در جهان در فیزیک نظری و فیزیک کاربردی و فناوری هسته‌ای بود) که هشتمین ترور بود که همه این‌ها پارسال در همین ایام شهید شدند.

- استاد شهید دکتر سید اصغر هاشمی: (دارای دکترای علوم کاربردی، دارنده مقالات برتر در کنفرانس‌های جهانی آب، محیط زیست و توسعه، صاحب نظریه در تحلیل برج دی‌اتانایزر تی ۴۰۲ - که حالا این‌ها را من نمی‌دانم چیست- واحد نهم به منظور بهینه‌سازی مصرف انرژی و کاهش آلاینده‌های سوخت، نوآوری در بازیابی اتیلن و اکسیداسیون شیمیایی رنگ اسید آبی ۱۱۳، بهینه‌سازی شرایط رنگ‌زدایی از محیط زیست، متخصص صیانت از منابع طبیعی و محیط زیست، کاهش آلاینده‌های زیست‌محیطی، بهینه‌سازی تولید هیدروژن با ابزار شبیه‌سازی، دارای مدال‌هایی در کنفرانس‌های بین‌المللی پژوهش‌های نوین در علوم مهندسی و کنفرانس بین‌المللی نفت، گاز، پالایش و پتروشیمی و طراح توسعه ارتباطات دولت و بخش خصوصی و مؤثر در پروژه‌های موفق دانشگاه در صنایع کشور بود).

من عمداً این‌ها را می‌خوانم؛ تازه این گزیده آن است. چون بعضی‌ها فقط اسم آن‌ها را می‌شنوند و نمی‌دانند که این‌ها چه شخصیت‌های علمی بوده‌اند. دنیا این‌ها را روی هوا می‌قاپد و این‌ها نمی‌رفتند و اینجا ایستاده بودند کار بکنند تا ترور بشوند، به آن‌ها فحش هم بدهند و بودجه‌های آن‌ها را قطع بکنند. شهید عباسی می‌گفت کل بودجه‌های ما را قطع کردند و خیلی از بچه‌های ما را از مراکز هسته‌ای بیرون کردند! حتی برای مشورت به سراغ آن‌ها نمی‌آمدند و در رسانه‌ها دائم به مردم دروغ می‌گفتند. می‌آمدند می‌گفتند تعلیق اختیاری را خودمان کردیم. بعد کسی جرات نداشت بروند رفع تعلیق کنند، چون تحریمت می‌کردند و می‌گفت ما نمی‌توانستیم بگوییم. حتی ما سانسور می‌شدیم. می‌گفت ما می‌خواستیم با جایی مصاحبه بکنیم، می‌گفتند می‌آییم اما بعد آن‌ها نمی‌آمدند یا مصاحبه می‌کردیم و منتشر نمی‌کردند. یعنی اصلاً مثل این که ما ضد نظام هستیم و این‌ها انقلابی‌اند! قضایا این‌طوری شده.

- شهید دکتر سلیمان سلیمانی: (دارای دکترای مهندسی شیمی از دانشگاه علم و صنعت و مدیر مطالعاتی ده‌ها پروژه در مهندسی هسته‌ای کشور بود که ایران در عرصه علمی کاربردی در دنیا به رده‌های بالا رفت).

- شهید استاد دکتر علی بخارایی: (فارغ‌التحصیل فیزیک کاربردی از دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دارای مدرک کارشناسی ارشد فیزیک از دانشگاه تهران و دکترای فیزیک هسته‌ای و ذرات بنیادی، استاد دانشگاه تربیت مدرس و مدیر گروه فیزیک اتمی و مولکولی دانشگاه بود) که خود او و دوتا فرزند او همگی شهید شدند.

- استاد شهید دکتر سعید گرجی: (دارای دکترای مهندسی مکانیک، الگوسازی در توسعه فناوری‌های استراتژیک و مواد شیمیایی پیشرفته، رئیس مرکز تحقیقات فناوری ضربه (متفاز)، بسیار مؤثر در زمینه مواد پیشرفته و فناوری‌های صنعتی به ویژه پتروشیمی، تولید مواد کامپوزیتی، ارتقای توان علمی کشور در دنیا، تأسیس شرکت‌های مهندسی تخصصی، توسعه فناوری‌های بومی و حمایت از صنایع داخلی و خودکفایی صنعتی کشور، صاحب مقالات برتر دنیا در تأثیر نانو الماس و عملیات حرارتی بر سختی سایشی پوشش‌های نانوکامپوزیتی الکترولیز نیکل فسفر و در ریزساختار و فصل مشترک کامپوزیت‌ها و... به جدیدترین روش صنعتی جهان بود) که می‌گوید بعضی از این‌ها فقط در ایران برای اولین بار انجام شده است. همین‌ها انجام دادند و در دنیا هیچ‌کس انجام نداده بود. بعد با این‌ها تماس می‌گرفتند تا طرح این‌ها را خودشان را با مبالغ زیاد بخرند اما هیچ‌کدام این‌ها نرفتند.

حالا ببینید این وطن‌فروش‌ها چه کسانی هستند؟ شما می‌دانید که بعضی از این‌ها را بعضی از همکارهای آن‌ها لو دادند؟ یکی از همین شهدا با یک نفری که این دو نفر با هم برای یک مجله علمی در دنیا مقاله علمی داده بودند، این دو نفر با هم مقاله مشترک داده بودند؛ او را آمدند خریدند، آن خودفروش و وطن‌فروش را. یک مبلغ پولی چندهزار یا چندده هزار دلار گرفت، این‌ها را لو داد و بعد آمدند او را ترور کردند. هر دوی آن‌ها هم استاد دانشگاه، هم‌رشته و رفیق بودند. خادم و خائن این‌گونه هستند.

-استاد شهید دکتر سید مصطفی ساداتی: (تحقیقات او بر حوزه‌های مختلف فیزیک هسته‌ای نقش بسیار مهم علمی و کاربردی داشت و در تکنولوژی نوین در ایران گام بلندی برداشت و باعث شگفتی دانشگاه‌ها و نهادهای بین‌المللی در چندین عرصه شد). او هم به همراه همسر و فرزند او ترور شد و شهید گردید.

- استاد شهید دکتر سید محمدرضا صدیقی صابر: (از پژوهشگران کم‌نظیر فیزیک و مهندسی هسته‌ای، از برجسته‌ترین دانشمندان هسته‌ای ایران و جهان، و استاد دانشگاه‌های معتبر بود که سال‌ها برای ترور مورد تعقیب سرویس‌های جاسوسی آمریکا و اسرائیل قرار داشت. ایجاد بعضی زیرساخت‌های علمی و دفاعی کشور در هوش مصنوعی و تکنولوژی هسته‌ای و آموزش نسل جدید دانشمندان به دور از هیاهو، کار ایشان بود). ایشان و خانواده‌اش را با هم زدند.

این‌ها بعضی از کسانی هستند که این‌طوری آن‌ها را زدند. راجع به این‌ها این اطلاعات را نمی‌دانستم و شما هم نداشتید. به من هم کسی نگفته بود. من خودم حساس شدم رفتم ببینم این‌ها چه کسانی بودند. قضایا این است.

من می‌خواهم خدمت شما عرض بکنم که همان موقع یک اطلاعیه‌ای دادیم که به کل دانشگاه‌ها و مراکز در کشورهای مختلف برود که آقا ببینید این‌ها که می‌گویند تحریم و ترور، چه کسانی را و چرا دارند می‌زنند.

شما می‌دانید که این دوستانی هم که از نظامی‌های ما ترور شدند، همه آن‌ها دانشگاهی و استاد دانشگاه بودند. شهید سرتیپ دوم، سرهنگ تا سرلشکر. حالا جالب است می‌گویند در همه جای دنیا، سربازهایشان را جلو می‌فرستند و شهید می‌شوند فرماندهان می‌مانند. در اینجا برعکس، همه فرمانده‌های ما در صف اول شهدا بودند. چه در پدافند، چه ارتش و سپاه، چه موشکی و غیره.

نمی‌خواهم اینجا روضه مظلومیت مظلوم‌نمایی بخوانم حتی اسم افراد را نمی‌خواهیم ببریم و متهم بکنیم بلکه می‌خواهیم مخصوصاً بچه‌ها، جوان‌ترها و نسل جدید در جریان این موضوع باشند. این تصویری را که در رسانه‌های دشمن و در فضای مجازی می‌سازند و یک عده‌ای هم در داخل دارند همان‌ها را تکرار می‌کنند، در موارد متعدد، نه پنجاه درصد، نه هشتاد درصد، نه صددرصد، بلکه صدوبیست درصد درست در نقطه خلاف واقعیت است. یعنی هر کسی را که این‌ها دارند قهرمان می‌کنند، شما بدانید یک ریگی در کفش اوست! یک جایی یا ضعف نشان داده یا خیانت کرده است. و به این‌هایی که فحش می‌دهند و شایعه درست می‌کنند که آقا این‌ها افراطی هستند مثل همین شهدای هسته‌ای، از جمله شهید عباسی می‌گفتند که این‌ها جنگ‌طلب هستند این‌ها کاسب تحریم هستند. بعد ایشان می‌گفت من کاسب تحریم هستم؟ می‌گفت هیچ‌کس به اندازه دولت آن موقع، کاسب تحریم نبود.

بعد این پیشرفت‌ها و امکانات را این‌ها تولید می‌کنند، از به اصطلاح دوستان فحش می‌شنوند، بعد به دست دشمنان کشته و شهید می‌شوند، بعد آن‌هایی که می‌آیند سرمایه و محصول کار این‌ها را تحویل دشمن می‌دهند، به آن‌ها هر کدام صدتا سکه جایزه می‌دهند! این‌طوری است. این‌ها هم می‌خواهند مملکت را به جنگ بیندازند. قبل از همه جنگ‌ها، یکی از همین برادران که همیشه همه‌جا آزادانه حرف می‌زند، می‌گفت این‌هایی که می‌گویند هسته‌ای را تسلیم نشوید و آن را تحویل ندهید، این‌هایی که می‌گویند مرگ بر اسرائیل و مرگ بر آمریکا، این‌ها می‌دانند که اگر جنگ بشود، به آن‌ها که صدمه‌ای نمی‌خورد. این‌ها را که کسی نمی‌زند! این رده‌های اول حکومت، ارتش، سپاه را کسی نمی‌زند! اصلاً آمریکا و اسرائیل همین‌ها را زدند. تا شخص اول.

"برژینسکی" تئوریسین صهیونیست کارتر بود که یهودی‌های صهیونیست هم در کنار جمهوری‌خواهان و هم دموکرات‌ها کلاً این‌ها را رهبری می‌کنند. آنجا گفت که از روزی که انقلاب ایران پیروز شد، ما فکر حمله نظامی به ایران را از همان روز اول داشتیم. اصلاً هایزر را به ایران فرستادیم که چون ارتش و ساواک نمی‌توانند متلاشی شده‌اند و سازمان آن‌ها بهم ریخته است، شما بروید کودتا کنید. گفت به رئیس‌جمهور گفتم ما الان هیچ راهی نداریم باید برویم کودتا بکنیم ولو ده‌ها هزار نفر کشته بشوند وگرنه ایران و نفت آن، امکانات آن و همه چیز آن از دست ما می‌رود! رئیس جمهور گفت برو طرح آن را بیاور تا ببینیم چطوری است؟ بعد هم گفتم چندصدتا ژنرال می‌خواهیم که در جنگ ویتنام بودند و من خودم باید آن‌ها را انتخاب بکنم! این کار را به من بسپار، این بودجه و این اسلحه‌ها و این‌ها را به من بده تا من بروم ایران کودتا بکنیم؛ چندده هزار آدم را می‌کشیم و تمام می‌شود! به ایران آمدم که این موضوع را از نزدیک بررسی کنم، دیدم این با هیچ جای دیگر اصلاً قابل مقایسه نیست. اصلاً حاکم ایران خمینی است، نه آمریکا و نه شاه. او هر چه می‌گوید، ملت گوش به فرمان هستند. اصلاً ایران از دست رفته است. این سخن را یکی دو ماه قبل از پیروزی انقلاب گفت. از همان موقع این‌ها می‌خواستند جنگ و کودتا راه بیندازند تا همین الان که حمله نظامی هست، این طرح همیشه بوده است.

اسناد لانه جاسوسی می‌گوید تا حداکثر دو سال دیگر، جمهوری اسلامی حتماً سقوط می‌کند! اول گفت شش ماه، بعد گفت دو سال دیگر حتماً به دلایل اقتصادی و اعتراض و تحریم و این‌ها سقوط می‌کند. این حرف‌ها را آن موقع گفته‌اند. تمام کارهایی که الان می‌شود، از اول همین‌ها می‌شده، این‌ها برای شماها که تازه آمده‌اید به خیال‌تان برای اولین بار است؛ برای آخرین بار هم نیست. حرف‌هایی هم که در داخل کشور می‌زنند، آن موقع هم همین‌ها را می‌زدند.

صدام حمله کرده بود یک مقداری چند هزار کیلومتر از ایران را گرفته بود، بعد بعضی از همین‌ها به عنوان دفاع از ایران که ما کشته ندهیم و خسارت نبینیم، گفتند که چند هزار کیلومتر را گرفته، حالا چگونه می‌خواهیم آن را پس بگیریم؟ همه دنیا که پشت صدام ایستاده‌اند. حتی جنگ که تمام شد، یکی از این‌ها گفت اگر همان موقع که ما گفتیم صلح می‌کردیم، ما آن موقع هنوز مثلاً بیست- سی هزار شهید داده بودیم! هشت سال مقاومت کردید حالا شد دویست هزار شهید! حالا خوب شد؟ خب همان موقع مذاکره درست می‌کردید! یعنی بده برود! یعنی آن چندتا استان را بده برود. بعضی از این تیپ‌ها هنوز هم نظرشان همین‌طوری است. و اسم آن را هم می‌گذارند به خاطر منافع ملی و امنیت ایران. اتفاقاً هر وقت حرف آن‌ها شنیده شده، خشونت و حمله شروع شده است. چون دشمن می‌گوید این‌ها خب وا می‌دهند! یعنی وقتی که سیگنال می‌دهی که ما ضعیف هستیم، ما نداریم، ما نمی‌توانیم و... او دقیقاً همان لحظه می‌فهمد که باید تو را بزند. ولی وقتی که امام می‌گفت که اگر بیایید ما جنگ جهانی سوم را راه می‌اندازیم، می‌فهمید که نباید بیاید.

آن وقت برژینسکی می‌گوید به رئیس‌جمهور گفتم ما می‌توانیم به ایران حمله کنیم، می‌توانیم بمباران کنیم، می‌توانیم ترور کنیم و خیلی چیزها را بکشیم و خراب کنیم اما یک جنگ جهانی شروع خواهد شد که حداقل بیست سال طول می‌کشد و کل منطقه و بخش‌هایی از جهان را می‌گیرد. آخرش آمریکا دیگر آمریکا نخواهد بود و ما تمام می‌شویم! برژینسکی می‌گوید من به کارتر گفتم یک وقت این کار را نکنی. ما هزینه سنگین می‌دهیم و هیچی هم در آخر دست ما را نمی‌گیرد. چون ایران یک کشور نیست، بلکه ایران یک انقلاب است. یک انقلاب معمولی نیست بلکه یک انقلاب بین‌المللی است. این‌ها میلیون‌ها طرفدار در دنیا دارند که به ایران بیشتر از کشور خودشان علاقه دارند. وقتی رئیس‌جمهور ایران (شهید خامنه‌ای عزیز) می‌رود، ایشان به هر کشوری که می‌رفت، اصلاً مردم آن کشور بدون هماهنگی با حکومت‌شان به استقبال ایشان می‌آمدند. وقتی ایشان به پاکستان رفت، ملت صدها هزار نفر آمدند نمی‌گذاشتند ماشین جلو برود و لاستیک‌های ماشین ایشان را می‌بوسیدند. یک عده در داخل می‌گفتند با این شعارهای انقلابی ایران منزوی شد. بعد امام آمد گفت: چه کسی منزوی شده است؟ ما منزوی شده‌ایم یا آمریکا؟ بعد امام گفت برای این که بفهمیم چه کسی منزوی شده است من یک پیشنهاد می‌دهم. رئیس‌جمهور ما که آقای خامنه‌ای بودند، رئیس‌جمهور آمریکا و شاه انگلیس راه بیفتند و به هر کشوری در کشورهای دنیا خواستند بروند ببینند ملت‌ها، روشنفکران، مردم و توده‌ها از چه کسی استقبال می‌کنند. بعد امام(ره) گفت برای شماها گوجه‌فرنگی و تخم‌مرغ پرت می‌کنند و برای ایران می‌آیند لاستیک‌های ماشین او را می‌بوسند. حالا بگویید چه کسی منزوی است؟ ما منزوی نیستیم، ما محبوب هستیم.

همین الان هم شما بهتر می‌دانید، الان ایران محبوب‌ترین ملت و کشور جهان است. رسانه‌ها را تعقیب می‌کنید می‌بینید که همه‌جای دنیا؛ الان دیروز در مکزیک، تیم فوتبال مکزیک بوده است، مکزیکی‌ها یک جمعیتی آمده‌اند و می‌گویند که شماها هم مکزیک هستید. یک نماینده ایران در یک سیمیناری در کشور تانزانیا اسم چندین کشور را می‌برد و نمایندگان مثلاً سه‌تا، اسم ایران را که می‌آورد ول نمی‌کنند.

یک بنده خدایی می‌گفت من در ایتالیا به رستوران رفتم، وقتی فهمید ایرانی هستم، پول از من نگرفت. چند نفر دیگر می‌گویند ما در مترو در یک کشوری در اروپا وارد شدیم، تا فهمیدند ایرانی هستم، می‌گفت به خدا جلوی من بلند شدند و گفتند شما باید روی صندلی بنشینید. ایران الان قدرت و مقاومت نشان داد و الان در دنیا محبوب شده است. و آمریکا و اسرائیل در طول عمرشان به اندازه الان در دنیا منفور نبوده‌اند. حالا چه کسی منزوی است؟ همان موقع هم به امام می‌گویند با این شعارهای انقلابی ایران منزوی شده است. امام گفت آن‌ها منزوی شده‌اند. گفت بیایید امتحان کنیم به میان مردم برویم. امام گفت شما در بین مردم کشور خودتان جرات نمی‌کنید بروید. به کشورهای دیگر هم که ما می‌رویم، همین‌طوری است. شما بیایید تا ببینیم چه کسی منزوی است؟ شما منزوی هستید، نه ایران. الان هم دوباره همان حرف‌ها و همان بحث‌ها است.

این را هم بگویم دیروز مشهد بودم، من گاهی در مشهد به این جلسه‌های شبانه می‌روم. از نظر آگاهی مردم، بعضی‌ها خیال می‌کنند مردم عوام هستند، سیاست سرشان نمی‌شود اطلاعات ندارند. هفت- هشت‌تا سؤال، اصلاً سؤال نمی‌کردند وارد بحث می‌شدند. مردم معمولی کوچه و خیابان چنان دقیق اخبار را پیگیری می‌کنند و چیزهایی که من می‌خواستم توضیح بدهم – کجا؟ من دیروز منطقه پایین‌شهر مشهد بودم - از آنجا من یک چیزی گفتم، چهار تا اطلاعات آورد و گفت بعد از این هم این اتفاق‌ها افتاد که من خبر نداشتم. مثلاً ما رفته بودیم تا راجع به مسائل به آن‌ها اطلاعات بدهیم! ببخشید.

والسلام علیکم ورحمه الله و برکاته



نظرات

آدرس پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد

capcha